به حکم آنکه؛ لرزه بر جانم انداختیزلزله ای خواهم شدبر افکار پوسیدهعادت های رسوب شدهایمان های خیالی @arameshsahafian

عاقلی بر اسب می آمد سوار در دهان خفته می رفت ماربرد او را زخم آن دبوس سختزو گریزان تا به زیر یک درختسیب پوسیده بسی بد ریخته گفت ازین خور ای به درد آویخته1883امیر خردمند وقتی صحنه رفتن مار در دهان مرد را مشاهده کرد، با گرز او را از خواب بیدار کرد.مرد پا به فرار گذاشت تا زیردرخت سیب، بعد او را مجبور کرد که از سیب های پوسیده بخورد.بانگ می زد کای امیر آخر چراقصد من کردی چه کردم من تو راهر زمان می گفت او نفرین نو اوش می زد کاندرین صحرا بدومرد از ماری که درونش رفته بود بود آگاهی نداشت و امیر را ناسزا می گفت.اما پس از مدتی مار سیاه با همه آنچه خورده بود از دهانش بیرون آمد.مرد در مقابل امیر نیک خواه به سجده در آمد.مصطفی فرمود گر گویم به راستشرح آن دشمن که در جان شماستزهره های پر دلان هم بر دردنه رود ره نه غم کاری خورد1912تمثیل:نفس آدمی ماری است که در خواب دنیا درون ما جا خوش کرده است.تازیانه های خداوندی برای رهایی از آن است و اگر شرح آن مار را بازگو کند آدمی از ترس قادر به هیچ کاری نخواهد بود.@arameshsahafian

« هر صاحب جمالی هر چند جواهرات زیاد داشته باشد؛ اما آیینه را بیش از هر چیز دوست دارد تا نقصان خود و جوهرات را با آن برطرف کند و هر وقت که بر آن گردی نشیند با گوشه آستین کرامت خود برطرف می کند .انسان آیینه خداوند است که خداوند خود را در آن میبیند.و در آیینه خود را بهتر می توان دید تا این که به خود نگاه کند.اگر اندك غباری, بر چهرهی آینه پدید آید, در حال به آستینِ كَرَم به آزرم تمام, آن غبار از روی آینه بر میدارد: ما فتنه بر توییم تو فتنه بر آینهما را نگاه در تو, تو را اندر آینهو در هر آینه كه در نهادِ آدم بر كار مینهادند, در آن آینهی جمال نُمای, دیده جمال بین مینهادند, تا چون او در آینه به هزار و یك دریچه خود را ببیند, آدم به هزار و یك دیده او را بیند.در من نگری, همه تنم دل گردددر تو نگرم, همه دلم دیده شوداینجا, عشق معكوس گردد, اگر معشوق خواهد كه ازو بگریزد, او به هزار دست در دامنش آویزد. آن چه بود كه اول میگریختی و این چیست كه امروز در میآویزی؟»(مرصاد العباد ص43)@arameshsahafian

تمامی پادشاهان برای ساختن عمارت یا قصری، خود دست به خاک نمی زنند اما اگر گنجی بخواهند مخفی کنند خود زمین را می کنند و مخفی می کنند .انسان گنج خداوند است.«من گل آدم را با دو دست خود خمیر کردم.»پادشاهان صورتی چون عمارتی فرمایند خدمتکاران بر کار کنند ، ننگ دارند که به خودی خود دست در گل نهند ، به دیگران باز گذارند و لکن چون کار بدان موضع رسد که گنجی خواهند نهاد، جمله ی خدم و حشم را دور کنند و به خودی خود، دست در گل نهند و آن موضع به قدر و اندازه راست کنند وآن گنج به خودی خود بنهند .(مرصاد العباد ص 40)@arameshsahafian

آدمی جانشین خداوند است و این جانشینی از عشق دارد.انسان خلیفه ی خداوند است که خداوند به خاطرش ازفرشتگان ملامت شنید."آیا در زمین کسی را قرار می دهی که خونریزی کند."بقره/30پیش از این که ما عاشق خداوند باشیم او عاشق ما بوده است.و برای این عشق از فرشتگان ملامت شنیده است.و رسوایی عشق که خدای والا مقام را با خاک چه کار افتاده است؟!و اوج ملامت و رسوایی عشق، زمانی است که پدرمان باگناه نخستین از بهشت رانده شد. (برگرفته از مرصاد العباد ص 55)@arameshsahafian

بود شیخی دایما او وام داراز جوانمردی که بود آن نامدارده هزاران وام کردی از مهانخرج کردی بر فقیران جهاندرویش عارف قرض می کرد و برای فقیران خرج می کرد.زمانی که عمرش به پایان رسید، طلبکاران برای گرفتن طلب خود؛ دورش جمع شدند.شیخ گفت این بدگمانان را نگر نیست حق را چارصد دینار زرکودکی حلوا ز بیرون بانگ زدلاف حلوا بر امید دانگ زددرویش عارف بر بدگمانی آنان می خندید که خداوند چهارصد دینار طلا ندارد؟!در این میان کودکی حلوا می فروخت.عارف دستور داد تا حلواهای کودک رابخرند به طلبکاران بدهند.نیم دینار هم طلب کودک اضافه شد و درویش پولی نداشت.کودک طبق را بر زمین زد و گریه می کرد که استادم مرا می کشد.طلبکاران گفتند مال ما را خوردی ، چرا حق این کودک بیچاره را می خوری....@arameshsahafian

تصویر انسان 4 آدمی چیست؟ انسان "بذر خدا" هست. زمانی که خداوند گل انسان را می سرشت؛ نام های نیکوی خود را با دو دستش در آن می گذاشت. در این چهل هزار سال، هر روز آیینه ای در آن قرار می داد تا جلوه ی نورهای درخشانش شود.به این گونه انسان "بذر خدا" شد که اگر به خوبی در زمین دل آرام گیرد و با یادش آبیاری شود؛"درختی خدایی" سبز می شود که میوه اش انسانیت است. (برگرفته از کتاب مرصاد العباد)@arameshsahafian + نوشته شده در شنبه یازدهم آذر ۱۳۹۶ساعت ۳:۳۶ ب.ظ&nbsp توسط مهدی صحافیان |

زندگی چیست؟ (ادامه تصویرها)5 زندگی راز است ؛معماست.در آن خدا نهفته است.با وجود پیشرفت های علمی محیر العقول ؛ اما باز هم چگونگی حیات و رشد، کشف نشدنی است؛ زیرا تنها زنده اوست و چشمهی زندگانی از او می جوشد.این راز بر کسی گشوده نمی شود تنها باید در آن شناور بود.@arameshsahafian + نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر ۱۳۹۶ساعت ۹:۱۵ ق.ظ&nbsp توسط مهدی صحافیان |

اخلاق یا دین؟ پیام آور دین یا پیام آور اخلاق؟ محمد درود خدا بر او و خاندانش فرمود:برای به اوج رساندن خوبی های اخلاقی از سوی خداوند برکزیده شدم.آیا دین، اخلاق ما را نیکو می کند و اخلاق نیکو ما را دین دار می کند؟در آیین او شکافی بین اخلاق و دین نیست.@arameshsahafian + نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۶ساعت ۹:۱۰ ق.ظ&nbsp توسط مهدی صحافیان |

انسان می تواند در دریای اندیشه غوطه ور شود.هر لحظه ای از زاویه ای به موضوع مورد نظر نگاه کند. هنر انسان همین چرخاندن گونیای اندیشه است.انواع زاویه ها:الف-زاویه های دایره ای:اگر موضوعی را در وسط دایرهای فرضی قرار دهیم، می توانیم از جهات مختلف به آن نگاه کنیم .این زاویه ها می توانند افراد متفاوت باشند.مثلا قهرمان یک حماسه ملی از زاویه مردم آن سرزمین قهرمان است در حالی که از زاویه دشمن یک جنایتکار است.ب-زوایه های مکعبی:یک موضوع را می توان در وسط مکعبی قرار داد و از جهات بیشتری به آن نگاه کرد.ج-زاویه های زمانی:به یک موضوع می توان از زمان گذشته یا آینده نگاه کرد و یا در لحظه اش شناور شد.یک موفقیت در گذشته آرزو، در آینده تجربه و در لحظه حال، یک آرمان سرشار کننده است.@arameshsahafian